Saroz Beach - Biga - Karacabey

Saroz Beach - Biga

97km

Ik wou eigenlijk vroeg vertrekken maar ik moet nog betalen en hier is precies niemand wakker. Dat duurt zo nog een tijdje, maar ik heb het gezelschap van 2 grote honden die mij overal volgen en ik niet durf tegenspreken. Van hieruit is het nog 27km naar de ferry die me van Europa naar Azië zal brengen. Eens in de haven rijd ik nog snel langs de kebabkraam voor een sucuk en dan recht op de ferry. Ik heb overal gezocht en gevraagd maar niet gevonden waar ik moest betalen. Eens aan de overkant afspraak met mijn oude vijand, de zeewind. Ik zit hier vlakbij de zee en heb hem weer pal op mij dus het gaat traag. Gelukkig kan ik op het einde van de dag nog een paar kilometer achter een tractor gaan hangen.

Geen idee wat te verwachten van Turkse steden en dorpjes, maar Biga oogt direct gezellig en ik eet een durum op een klein stoeltje. De eigenaar vindt het geweldig, heet me uitvoerig welkom in zijn stad en geeft me nog een paar gratis samples om te proeven. Een Turkse simkaart vinden was ook een makkie en als ik vraag of ze misschien ook nog een hotel weten reserveren ze direct een kamer voor mij tegen een prijs die onmogelijk klinkt voor de kamer waarin ik terechtkom. Blijkt toch te kloppen. Ik neem een douche en maak me klaar voor nog eens wat te bloggen, maar eerst iets kopen om te drinken in de supermarkt om de hoek. Ik vertrek en laat mijn laptop openstaan want ik ben toch zo terug. Ze verkopen geen bier in de supermarkt in Turkije maar wel in speciale kleine winkeltjes, ik ga er zo één binnen en wil twee blikjes bier kopen. Als de eigenaar in de mot krijgt dat ik een buitenlander ben wordt die geweldig enthousiast. Zonder te wachten op mijn antwoord krijg ik ook een vodka red bull in mijn handen geduwd en niet veel later een halve liter bier. Zijn maat die een beetje Engels kan komt ons vergezellen en even later ben ik een attractie voor iedereen die de winkel binnenkomt. Vriendelijk dat die mannen zijn. Het gaat van vuistje geven, naar high-five, naar Turks wang-knuffelen en iedereen kent precies iedereen. En maar au de cologne kappen! Ik bedank de mannen uitvoerig want moet eigenlijk terug, maar wil eerst nog iets eten. Na een paar meter wandelen ineens BAM BAM BAM BAM komende van een verdieping boven mij. Duizend bommen en granaten! Ik verschiet me een ongeluk en vraag aan een kerel wat er aan de hand is. Normale huwelijksviering in Turkije blijkbaar. Ik sta voor een telefoonshop maar voor ik het weet duwen ze me weer een drankje in mijn handen. Ze zien hier niet veel toeristen en vinden het geweldig dat ik daar ben met de fiets. Hij heeft ook een kleine elektrische fiets die ik echt moest testen. Na opnieuw wat gekheid zeg ik dat ik door moet want ik moet nog eten. Eten? Hup, hij roept iets tegen een andere Turk die wegschiet in één of ander straatje om 5 min later daar terug te staan met een bord köfte, brood en een cola. “For you my friend, eat.” Ja maar how, ik heb helemaal niks besteld. “No problem, you are welcome in Turkey and my friend.” Betalen was onmogelijk, ook niet voor het drinken, dan werd ik gewoon genegeerd. “Do you like fishing?” Natuurlijk like ik fishing. Ah, dan moet ik mee gaan vissen na middernacht ergens ver weg. Maar eerst nog even inpilsen in het park wat verderop. Nog meer mensen komen erbij en het is er zo leuk dat we er niet meer zijn weggeraakt om gaan te vissen. Het ging over voetbal, Hadise, Tarkan, politiek en nog veel meer. Ze zullen me aan mijn hotel afzetten met de nep taxi, maar eerst moeten we nog soep gaan eten die ik ook niet mee mag betalen. Nog rap een liter au de cologne kappen en uiteindelijk kom ik om 3u30 thuis, mijn laptop stond nog aan maar bloggen heb ik niet meer gedaan.

Biga - Karacabey

112km

Na een korte nacht vertrek ik met lichte tegenzin omdat ik opnieuw de wind moet trotseren. Eerst dacht ik nog dat het vandaag zou meevallen, maar eens buiten de stad werd het duidelijk dat dit niet het geval was. Het was zelfs nog erger dan gisteren. De lange beklimmingen pakken we er wel bij. Gelukkig staat er hier en daar een meloenverkoper die regelmatig een stuk meloen in mijn handen duwt. Betalen natuurlijk verboden. Die wind is hier echt niet normaal, ik ga bij momenten gewoon achteruit. Het staat hier dan ook bomvol met windmolens en ik tel af tot het moment dat ik een bocht mag nemen zodat de wind een beetje meezit. En dan… eindelijk, wind mee! Maar na 100m is het gedaan met asfalt en is er alleen nog diepe grind omdat ze de weg aan’t her aanleggen zijn. Dan maar ploegen door de steentjes in een reusachtig boerengebied waar niks, maar dan ook niks te vinden was om te eten of te drinken. En ondanks de harde wind bleef het er geweldig hard stinken naar stront. Wat een kakdag. Het zat echt tegen en heel even leek ik af te glijden naar “fuck dees ik zet hier mijn tent wel op,” maar na een korte pauze en een Innerme reep was ik terug vastbesloten om mijn bestemming voor die dag te halen. Er was op den duur zelfs een soort weg en ook een paar kleine boerendorpjes. Later nog iets meer beschaving en net als ik goed op gang ben ineens een wegversperring in de vorm van een trouwfeest. 3 mannen zien mij en komen direct naar me toe. “Welcome, please sit and eat” zegt de ene, terwijl de andere twee al een stoel en bord en bestek voor mij aan’t pakken waren. Geen ontkomen aan die vriendelijkheid hier, maar ik heb ze toch vriendelijk moeten teleurstellen. Ik moest nog 25km bonken tegen de wind om voor de donker in Karacabey te zijn. Dat haal ik maar net en waggel uitgehongerd een restaurant binnen. Ik wijs naar al het vlees in zijn toog en doe teken dat hij het mag brengen. Even later heb ik een mooie hoop gevarieerd gegrild vlees voor mij liggen. Lang heeft dat niet geduurd en ik sluit af met de ontdekking van de dag, een lekker dessertje dat ik nog veel ga eten. Er zijn hier 2 hotels en ik check in bij het Ün Otel omdat dat het goedkoopste en tevens het minst crappy zou zijn, maar dan moet dat ander echt wel een rattennest geweest zijn.


Kardzali - Alexandroupoli - Saroz Beach

Kardzali - Alexandroupoli

128km

Ik moet eigenlijk mijn wekker eens wat vroeger zetten. Dan zou ik minder snel moeten ontbijten en gehaast moeten vertrekken. Maar no worries, na de drukte van de stad is het heel rustig op de baan. Blijkbaar niet zoveel mensen die van Bulgarije naar Griekenland rijden. Minder auto’s, maar ze rijden allemaal wel heel snel. Tot op de top van de berg, want daar is de grens met Griekenland. Ik kruip vriendelijk voor door de zwakke fietser uit te hangen en ben in een paar minuten over de grens. Stop! Coronacontrole. Oei, wat moet ik hier doen? Tot een vrouw die deze job al duidelijk lang beu is naar mij wijst en vraagt: “Vaccinated?” waarop ik bevestigend antwoord en zij een gebaar maakt van scheer je weg voze fietser. Gewoon doorrijden dus en al direct een tunnel. Met de griezeltunnels des doods van Servië nog in mijn achterhoofd hang ik al mijn lampjes aan mijn fiets en doe ik mijn fluo ding aan. What the fuck? Deze tunnels zijn totaal verlicht en dag en nacht verschil met die in Oost-Europa. Ik moet zelfs mijn zonnebril niet afzetten. Direct na de tunnel moet ik even stoppen om van het uitzicht te genieten. Zo’n mooi landschap over Griekenland dat zich helemaal uitstrekt tot aan de Egeïsche zee. Ik begin aan een afdaling die zeker een half uur duurde door tunnels, langs ravijnen en over perfecte Griekse wegen. Pure adrenaline. Ook beneden waar het terug min of meer vlak is zijn de wegen perfect, zelfs de kleine landbouwwegen die slingeren door het landschap. De Grieken zijn vriendelijk, maar onverstaanbaar, zelfs mijn gps slaagt helemaal door bij het uitspreken van de straatnamen.

Ik ben hier maar voor 1 nacht dus ik dacht om geen Grieks geld afhalen want dan blijf ik daar weer mee zitten. Tot het een paar kilometer later tot me doordrong dat ze hier met Euro’s betalen, gelukkig had ik er nog een paar. Al was ik die snel kwijt. Om mijn aankomst in het kuststadje Alexandroupoli te vieren na een geweldige dag op de fiets bestel ik een klein pintje in de strandbar. Prijs €4 voor een flesje, het viervoudige van in Bulgarije. Gelukkig op de camping aan de zee betere prijzen. Ik had het kamperen gemist en vooral ook het freestyle koken dat altijd wel iets lekkers opleverde, ook vandaag. Afsluiten doen we met een klein flesje overzoete siroop-wijn, wat versnaperingen en een film. Morgen op tijd opstaan want alweer tijd voor een nieuw land.

Alexandroupoli - Saroz Beach

124km

Ik had het al gehoord tijdens de nacht maar gehoopt dat het niet waar was. Er was een serieuze wind komen opzetten, al wist ik nog niet of die in mijn voor- of nadeel ging waaien. Eerst iets zoeken in het centrum om te eten want het stuk naar de Turkse grens is niemandsland. Direct buiten de bescherming van de stad krijg ik de wind vol op mijn bek. Ik geraak geen meter vooruit met deze zeewind in de uitgestrekte Griekse vlakte aan de zee. Dan maar improviseren en proberen langs een paar kleine dorpen en wegen, maar dat had niet veel nut en dat ging ook nog eens bergop. Het was werken geblazen tot aan de grens. Opvallend veel leger en in de verte grote rode vlaggen, volgens mij moet ik er bijna zijn. Nog een praatje gedaan met twee heel vriendelijke Griekse soldaten met gigantische geweren die ook interesse hadden in mijn fiets alvorens de brug naar Turkije over te rijden. Aan de Turkse kant moest ik lang wachten in de rij van de auto’s omdat daar ook alle verzekeringspapieren en inschrijvingen enz… gecheckt worden. Mijn coronapapieren werden weer totaal niet gecheckt. Nog even wat verwarring over het al dan niet krijgen van een stempel en ik ben binnen. Joepie, nog uitgestrekter, nog langere hellingen en nog meer wind, ik was aangekomen in Turkije. Vooral die wind was ik al zo kotsbeu dat ik bij het eerste tankstation stop om iets te eten en te drinken. Ik wil wel eens köfte proberen en neem er uitgebreid de tijd voor. Hierdoor en nog een paar stops kom ik pas laat aan, bijna in het donker op een dure schrale camping in Saroz. Maar dat kan mijn mood niet verpesten en ik vind het de ideale moment om patatten met vlees te eten uit een zak (enkel warm water toevoegen) Heerlijk. Nog een Efes erbij en alles komt weeral goed.


Change of plans...

Istanbul, parel van de Bosporus en de plaats waar ik vandaag mijn dag ga doorbrengen. De vlucht van Dusseldorf had 2.45u vertraging waardoor ik mijn aansluitende vlucht (net als heel veel andere mensen) naar Hongkong miste. Een half uur vertraging was aangekondigd, vlak voor we instapten aan de gate, maar als je al een half uur in het vliegtuig zit, het nog niet bewogen is sindsdien en het vliegtuigpersoneel begint drank en Turkse vlaai uit te delen weet je dat je je gordel nog niet moet aanspannen. Uiteindelijk duurde het dus nog zo’n twee uur, het equivalent van 1 Humo. Antivries op de vleugels, stukje rijden, nog eens antivries op de vleugels, maar als bij wonder waren we na bijna drie uur wachten toch aan’t vliegen. De inflight movie was Dennis the menace christmas edition, één van mijn lievelingsfilms :-/

Eens geland had het zelfs geen nut meer om te lopen, dus een massa mensen verzamelden aan de counter van Turkish Airlines. Om een lang verhaal iets korter te maken: ze boeken mijn ticket om naar de eerstvolgende vlucht richting Hongkong. Pas de volgende dag om 23.40... Na eventjes alles op een rij gezet te hebben in deze -toch wel- chaos volgende conclusie. Ik heb ook een vlucht van Hongkong naar Bangkok, 22 december die ik op deze manier ook zou missen... Nog maar eens onderhandelen aan die counter en nu heb ik een ticket Istanbul – Bangkok. Ik vind het heel spijtig dat ik den Died niet kan gaan bezoeken, maar daar kan ik dus echt niks aan doen. (Dan had ik NOG een extra vlucht moeten boeken) Spaar dus 1 vlucht uit en zit ik daar nu op of niet, moet ze toch betalen. Ik ga nog wel proberen mijn seat te upgraden om naar Bangkok te vliegen, maar aangezien Engels geen vereiste lijkt te zijn voor werknemers van Turkish Airlines weet ik niet hoe dat gaat uitdraaien.

Voor wie dacht dat het al gedaan was... Nieuw ticket in de hand en op zoek naar de Hotel Counter, ze zouden mij gratis in een hotel steken ergens in’t stad. Ik ben er heel de tijd heel rustig bij gebleven in tegenstelling tot een paar dikke negers die blijkbaar iemand nog “dinner” beloofd had. “SANDWICH IS NO DINNER!” Haha. Al bij al heb ik nog een leuke geanimeerde avond gehad en zit ik een “ca va” hotel. Kamer met drie (ja 3) bedden, getunede wc-pot waarvan ik alle functies niet eens durf aanzetten als ik erop zit, flatscreen(tje), airco, mini-bar met Fanta van €6,... Beneden zag ik iets hangen van room rates, maar die leken me wel een beetje over the top en dat moet ik eerst nog eens nakijken alvorens ik hier zit te liegen. Enige nadeel is dat mijn bagage nog steeds ergens rondslingert op de luchthaven en ik het moet stellen met wat ik aan –en bij heb. En ik altijd maar lachen met Joke haar onderbroeken in haar handbagage...

Om 20.00u pikken ze mij hier terug op en zetten ze me af op de luchthaven. Tot dan heb ik hier vrij spel om te doen wat ik wil. Werken zal er niet inzitten want m’n muis zit in de bagage, net zoals de oplader van de gsm (die bijna plat is).

Voila, ik smeer hem en ga uitzoeken of die kebab van Retie aan’t stoplicht nu echt den beste is of nie. (Straks post ik nog wel een paar foto's van de stad)

Ah en een visum voor Turkije is verplicht en kost u ook nog eens een extra 15 euro.
Wiiiiiiiiiii...