Moscow again!

Terug in Moskou

Aangezien ik graag traag wandel en rondkijk was ik voor veel Moskovieten een obstakel. Al merkte ik daar weinig van, want standaard kijken ze toch (bijna) allemaal al lelijk ūüôā

We gaan vandaag op bezoek in Rasvilka, een plaatsje aan de rand van Moskou waar Yulia is opgegroeid. Een lange rit met de metro, busje en korte wandeling brengt ons daar. Nog steeds grote appartementsblokken, maar nu staan er toch al bomen tussen en is er zelfs een park en speelplein. Veel valt er echter niet te beleven zonder baby of picknickmand, behalve misschien Kvas zwelgen. Inderdaad zwelgen, want het ter plaatse gebrouwd goedje kost bijna niks en wordt alleen verkocht in halve liters of meer. De mensen hier zijn zeker geen miljonairs en ik geniet van de heerlijke mannenkapsels: nekmatten met al dan niet met bijbehorende ponybles zijn overal. En als er al eens één een kostuum aan heeft is het zeker 5 maten te groot. Blijkbaar een gevolg van extreme homofobie, want je moest er maar eens iets te glad uitzien in een mooi strak pak… erg eigenlijk, maar absoluut aanwezig in Rusland. Ze kijken mij zelfs soms aan omdat ik gel in mijn haar heb. We doen de verplichtte bezoekjes en zeggen zelfs nog rap goeiedag tegen de babushka die vreemd genoeg wat weg had van Jean-Marie Pfaff, al heb ik dat maar verzwegen. Ze moesten hem hier maar eens kennen.

Moscow river en het Kremlin op de achtergrond

Eens terug in het centrum passeren we nog eens langs het Rode plein en het absolute middelpunt van Moskou. Een gouden zegel in de grond waar je traditiegetrouw moet gaan opstaan en dan een muntje in de lucht gooien. Marginalen zijn er daarna als de kippen bij om dat muntje tussen te voegen van de kasseien uit te prutsen. Bij wijze van mopje gooi ik een handvol kleingeld omhoog. Het verwachtte gevecht tot de dood onder de daklozen blijft echter uit. We gaan eten in een stalovka, een soort buffet restaurant met grote keuze aan authentiek Russisch eten. Ik eet o.a. een stuk ‚ÄėHerring under fur coat‚Äė en Yulia drinkt iets wat lijkt op roos snot. (En ze vond het nog lekker ook)

Met het dodelijke accident in de metro (vlakbij ons deur) in het achterhoofd besluiten we om toch maar te voet naar het Victory park te gaan. Verrassing: een héél groot park ter nagedachtenis van WO2, met veel leger dingen, vliegtuigen en oud-strijders die zich zichtbaar vervelen. Eens in het park is alles ook 5x duurder dan erbuiten, dus eten we op de terugweg pas een ijsje. De volgende dag rijden de bus en metro gratis, een jeste zeg maar, voor de twaalf doden van eergisteren.

St George Slaying Dragon Statue

Ik geraak maar niet uitgewandeld/uitgekeken op de stad, dus we gaan weer een dag stappen. Precies weinig volk vandaag aan het mausoleum, ideaal om eens naar dode Lenin te gaan kijken. Strenge regels en een must-see, maar een topattractie is het zeker niet. Een beetje Madame Tussauds, maar dan met één lelijke pop. Als verrassing gaan we in de namiddag naar het planetarium, inclusief super ingewikkelde mega-cinema-melkweg-show die zelfs Dirk Frimhout zou doen fronsen. Maar wel heel mooi. Op de terugweg eet ik nog Russische navy pasta en kopen we nog een paar postkaarten in de toeristische buurt. Op het einde van de dag hebben we bijna 25km gewandeld en ben ik blij om in het appartement een koude Zwei Meister open te trekken.

Mosfilm filmstudio's

Nieuwe dag, nieuwe verrassing! Al weet ik eigenlijk nooit naar waar we gaan, of naar waar we op weg zijn. We zitten in de bus en die stopt bij de studio‚Äôs van Mosfilm.¬†Russisch: –ú–ĺ—Ā—Ą–ł–Ľ—Ć–ľ; is een filmstudio in de Russische hoofdstad Moskou, die wordt gezien als de oudste en grootste filmstudio van Rusland en in bredere zin Europa. De studio heeft een aantal van de bekendste Sovjet-films gepubliceerd, waaronder werken van Tarkovsky en Eisenstein.¬†Interessant en grappig tegelijk.

Chebureki

We moeten ons nog spoeden want de vader van Yulia zou graag Chebureki met ons gaan eten. Dat is iets Oezbekistaans wat je rechtstaand moet eten en ondertussen een pintje drinken. Al een geluk dat het geen uitgebreid etentje was, want weer moeten we snel zijn om thuis ons valies te pakken en de nachttrein naar St. Petersburg te halen.

Hotels, resorts en hostels in Moskou, Rusland


More Moscow!

Verder op verkenning in Moskou

We hebben beiden het gros van de dag gewerkt, tot het ons teveel werd. Weer eens tijd voor iets nieuw, deze keer: kroshka kartoshka. Een soort veredelde gekookte patat met garnituur en saus naar keuze. Russian fastfood dat je op veel plaatsen op straat kan kopen. Daarna nog 4cm op de kaart gewandeld (wat in deze reuze stad overeenkomt met een halve marathon), foto’s getrokken van de vele standbeelden, borstbeelden, gebouwen, pleinen en bezienswaardigheden en huiswaarts gekeerd om het vervolg van onze nieuwe lievelingsserie Sherlock te kijken.

Dinsdag meer van hetzelfde, maar iets vroeger gestopt met werken. We hadden namelijk afgesproken met de ouders van Yulia om te gaan eten bij de Georgi√ęr om de hoek. O.w.v. stevige regen die veel straten blank zette en de auto‚Äôs die tegen onverminderde snelheid als speedboten bleven rijden kwamen we bijna een uur te laat. Op zich geen erg, alleen was de fles wodka al flink aangebroken. De vader van Yulia is een echte old school vriendelijke Rus. Een beschaafde gentlemen. E√©n van de meest respectabele dingen die je in zo‚Äôn geval kan doen is samen traditiegetrouw wodka drinken. Toosten, mini-speech, drinken en iets in je mond steken. Aan respect geen tekort, wodka op den duur wel. Aangezien ik alleen ‚ÄúZaranof van den Aldi‚ÄĚ kende was dit weer een nieuwe ontdekking voor mij, net zoals Georgisch eten. Wat trouwens zeer aan te raden valt. Ik had o.a.¬†Khachapuri,¬†Khinkali,¬†Pkhali¬†en¬†Ajapsandali. Minder aan te raden is Georgische karaoke.
We maken nog een wandeling door de tuin van Alexander (welke Alex weet ik niet zeker, maar het was een¬†Grote¬†tuin) langs de muren van het Kremlin en het Rode Plein. We nemen afscheid van de ouders, springen op de metro en zorgen dat we voor 23u (na = sinds kort verboden) een kleine voorraad bier hebben gekocht in de nachtwinkel om¬†Brazili√ę ‚Äď Duitsland door te komen. Hoe dat is afgelopen¬†weet iedereen.

Moscow river met het Kremlin in de achtergrond

Wij wandelen hier heel graag, je hebt ook het gevoel nooit uitgewandeld te geraken. Al is het soms ook nodig om de metro te gebruiken. Geen ‚ÄúMind the gap‚ÄĚ hier, gewoon zien dat je erin zit voor de deuren tegen 100km/h dichtslagen.¬†Ook geen enkele toerist onder de grond. Niks is vertaald en het is er een mierennest. Als ik Yulia daar kwijt speel vinden ze me mogelijk pas over 5 jaar terug met een kerstmanbaard. Gelukkig verkopen ze hier en daar wel wat lekkers, maar dan zal ik eerst viool moeten leren spelen, zingen, breakdancen of een been afhakken om zoals velen daar om aan geld te kunnen geraken. Gelukkig boven de grond ook nog altijd veel te beleven. Zoals Arbat. Een oude wijk met een grote centrale straat die je het best kan vergelijken met de Rambla in Barcelona. Kunstenaars, souvenirs, verkopers,‚Ķ Later die avond spreken we af met een paar vriendinnen van Yulia (2x Katya, Masha en Galya) die blijkbaar net allemaal zwanger zijn of bevallen waren of zzzzzzzzzzzzzzzz‚Ķ amai, misschien het enige opzicht waarin Russische vrouwen niet verschillen van Belgische. Een lange avond komt ten einde net voor 23u en weer moeten we snel zijn om bier te vinden. Dit keer voor Argentini√ę ‚Äď Nederland. Eind goed al goed.

Moscow metro map

Yulia kent hier heel veel mensen en heeft vrienden in alle lagen van de bevolking. Sommige zijn super rijk, terwijl anderen bijna kansarm zijn. De volgende die we een bezoek brengen zit er ergens midden in. Anya woont samen met haar man en baby in een betonblok, samen met een paar duizend anderen. Van het terras van 2m¬≤ heeft haar man een bureau gemaakt en hun bed staat in de living. Ze is geboren in Zimbabwe, haar vader is de Russische consul in Ethiopi√ę, ze spreekt Engels en zelfs een beetje Frans. Veel interessante mensen hier. We eten chocoladetaart en drinken Russische champagne. Op de terugweg doen we nog wat boodschappen, een caf√© en kopen we onze tickets voor de nachttrein naar St. Petersburg. Sjans! Het waren de laatste.

Elke toerist hier moet zich binnen de 5 dagen melden en registreren. Korte pijn en met de metro en te voet kom je hier best snel waar je moet zijn. Ik snap nog altijd niet goed waarom mensen hier met de auto willen rijden. Nog iets wat ze hier hebben zijn grote shopping centra. Het komende weekend zijn we uitgenodigd op een buitenverblijf voor een verjaardagsfeestje dus moeten we een cadeau vinden. Prijzen van algemene dingen verschillen hier niet zoveel, alleen kledij is opvallend goedkoper. Misschien omdat de gemiddelde Russische vrouw er niet zoveel aanheeft. ‚Äė s Avonds spreken we af in de Bar-b-Q-Bar met Katya, iemand die er in Thailand ook al bij was. Als date heeft ze Sasha de stripper bij die die avond gelukkig zijn broek aanhoudt. Later op de avond krijgen we nog het gezelschap van Illia (een jeugdvriend), zijn vrouw Masha en een paar collega‚Äôs van hen. Natuurlijk willen zij ook bars afschuimen, shots drinken met de buitenlander en gekke manoeuvres uithalen. Tot deze buitenlander super dringend moet pissen in het midden van de stad! Ik word¬†ten strengste afgeraden niet in het wilde te plassen. Uit pure wanhoop stap ik √©√©n van de duurste hotels van de stad binnen. Al zou dit blijkbaar niet mogen zonder de nodige air en vrouwen aan mijn arm. Gewapend met twee provisoire matroeshka‚Äôs en een pokerface langs de bewaking in de lobby om vervolgens een kreet van verlossing te slagen op een echte marmeren troon. We belanden nog in een paar bars en op een motorbike treffen om te eindigen in de industriezone van Moscow. Waar de muziek langs alle kanten komt en het woord sluitingsuur niet bestaat. Toch gaan we wijs op tijd naar huis want ‚Äôs anderendaags moeten we alweer naar een feestje. Ditmaal op de datcha van Vitalic en Zoya, maar daarover vertel ik later wel.

Hotels, resorts en hostels in Moskou, Rusland